Archive for the ‘Spaniele’ Category

Liczy się wygląd czy charakter?

Miłośnicy psów są zgodni: nie ma brzydkich psów. Wszystkie są piękne, wspaniałe i zachwycające, trzeba tylko umieć spojrzeć na nie odpowiednim okiem. Wybór psa to kwestia osobistych preferencji, a przecież wiadomo, że gusty jako takie, dyskusjom nie podlegają. Co do psich charakterów panuje już mniejsza zgodność Wiadomo, że różne razy odznaczają się odmiennym usposobieniem, potrzebą przebywania w towarzystwie człowieka, skłonnością do zabaw, poziomem agresji i chęci obrony własnego stada. Rasy o trudnym charakterze, jako wymagające konsekwencji i niejednokrotnie twardej ręki, polecane są jedynie doświadczonym hodowcom, którzy będą w stanie poskromić żywiołowy psi temperament i kaprysy. Niektórzy poszukując dla siebie psa idealnego bardziej kierują się cechami wyglądu. Komuś podobają się psy z długą sierścią, inni zdecydowanie preferują krótkowłose. Inne osoby z kolei biorą pod uwagę przede wszystkim cechy charakteru. Jeśli ktoś chce mieć psa o radosnym usposobieniu, który będzie wspaniałym towarzyszem zabaw, a przy okazji szybko nauczy się komend i sztuczek to powinien wybrać spaniela. Te psy są nie tylko sympatyczne i łatwo przywiązują się do opiekuna. Odznaczają się również wielką urodą, głównie z powodu wspaniałej, miękkiej, błyszczącej sierści oraz bardzo wyrazistej ekspresji.

Dlaczego cocker spaniel anielski nazywa się właśnie tak?

Pochodzenie nazw psich ras bywa niekiedy zaskakująca, a wielu przypadkach nie udaje się go do końca poznać. Jednak w przypadku angielskich cocker spanieli sprawa jest dość prosta pod względem etymologicznym. Nazwa tej rasy psów pochodzi z kilku języków i wskazuje na ciekawą historię rasy, związanej z kilkoma krajami, przez które wędrowała, zanim zyskała swoją obecną sławę. Ogólna nazwa grupy psów zwanych spanielami wywodzi się z języka starofrancuskiego. Słowo espaingneul oznaczało w nim psa myśliwskiego pochodzącego z Hiszpanii. Psy podobne do spanieli były tam hodowane w celach użytkowych, myśliwi zabierali je na polowania, by wypłaszały ukrytą w zaroślach zwierzynę, aby ułatwić sobie jej zestrzelenie. Z Hiszpanii spaniele trafiły do Anglii i szybko zaczęły się cieszyć sympatią na angielskich dworach. Również tutaj doceniono ich umiejętności, ale trzymano je również jako psy do towarzystwa, z uwagi na pogodny charakter i dużą inteligencję. Mniejszą odmianę wykorzystywano do wypłaszania słonek i innych ptaków, na które polowali angielscy arystokraci. Po angielsku słonka to woocock. Od tego słowa wzięto drugą część nazwy tych psów. Angielski cocker plus starofrancuski espaingneul dały w efekcie cocker spaniela. Oczywiście angielskiego, bo cocker spaniel amerykański został wyhodowany w Ameryce.

Długa historia spaniela

Spaniele wywodzą się z Hiszpanii. Psy podobne do współczesnych spanieli znane były już kilkaset lat temu. Hiszpańscy arystokraci hodowali je do polowań. Służyły do wypłaszania i aportowania upolowanej zwierzyny. Do Anglii zawędrowały znacznie później. Były sprzedawane i dawane w prezencie, a angielscy lordowie szybko odkryli ich niesamowite umiejętności przydatne na polowaniach. Popularność tej rasy szybko rosła, a już wkrótce nie było chyba posiadłości, w której nie hodowano by spanieli. Chcąc jakoś zaklasyfikować psy w typie spaniela, wprowadzono podział na spaniele lądowe i pracujące w wodzie. Spaniele pomagające myśliwym na lądzie podzielono na dwie kolejne grupy. Pierwsza to obecne setery, których zadaniem było wystawianie zwierzyny. Druga to springery wypłaszające ptaki z krzewów i nadwodnych zarośli, które dały początek wszystkim współcześnie znanym spanielom. Początkowo rasa, podobnie jak wszystkie inne psie rasy, nie była zbyt stabilna. Oznacza to, że nawet w jednym miocie mogły urodzić się szczeniaki bardzo różne pod względem wyglądu. Większe zaliczano do springerów, mniejsze do cocker spanieli. Rasa stała się znana pod swoją obecną nazwą w dziewiętnastym wieku. Od tamtej pory obserwujemy triumfalny pochód spanieli przez cały świat. Są lubiane i cenione na wszystkich kontynentach.

Liczne towarzystwo w grupie płochaczy

Spaniele jako ukształtowana rasa zaczęto identyfikować dopiero w dziewiętnastym wieku, chociaż już kilka stuleci wcześniej psy w typie spanieli były doskonale znane w kręgach arystokratycznych jako doskonałe psy myśliwskie zaliczane do grupy płochaczy. Nazwa tej grupy pochodzi od umiejętności wypłaszania z krzaków i zarośli zwierzyny i ptaków i wystawianie jej myśliwemu. Do płochaczy zalicza się kilkanaście ras psów myśliwskich, głównie rozmaitych spanieli, ale także golden retrievery oraz płochacz niemiecki i płochacz holenderski. Osoby chociaż trochę interesujące się psimi rasami wiedzą, że płochaczami są field spaniel, sussex spaniel i clumber spaniel, a także springery: springer spaniel walijski oraz springer spaniel anielski. Można je zobaczyć na psich wystawach. Wszystkie charakteryzują się wspaniałą, błyszczącą sierścią i wyrazistą ekspresją oczu. Najpopularniejsze spaniele to nieodmiennie psy należące do jednej z dwóch ras: cocker spaniel angielski i cocker spaniel amerykański, nieco różniący się od swojego europejskiego kuzyna szczegółami budowy i wielkością. Obie rasy mają przepiękną sierść, z wzorce rasy dopuszczają rozmaite ubarwienia: począwszy od głębokiej czerni i czekolady, poprzez charakterystyczną sierść podpalaną, aż po klasyczną złotą w rudawym lub brązowym odcieniu.

Spaniel jako doskonały płochacz

Będą opiekunami kanapowych pupili często zapominamy, że w wielu przypadkach zanim stały się psami hodowanymi dla przyjemności, były psami typowo użytkowymi. Przyglądając się delikatnej, gładkiej w dotyku jak prawdziwy jedwab i błyszczącej w słońcu sierści spaniela, trudno uwierzyć, że początki tej rasy ściśle wiążą się z polowaniami. Piękny angielski cocker spaniel został wyhodowany, żeby pomagać myśliwym w wypłaszaniu z zarośli ptaków po to, aby było je łatwo ustrzelić. Przyniesienie ustrzelonej zdobyczy również należało do obowiązków spaniela, a upodobanie do aportowania zostało do dziś charakterystyczną cechą psów tej rasy. Nawet dzisiaj niektóre odmiany spanieli są trzymane w celach użytkowych. Zalicza się je do grupy płochaczy, właśnie ze względu na umiejętność wytropienia głęboko schowanych w szuwarach ptaków i zmuszenia ich do lotu. Spaniele są w tym wyjątkowo dobre. Nawet dzisiejszy słodki pupil z przyjemnością weźmie udział w polowaniu, jeśli tylko stworzyć mu taką możliwość. A stworzyć trzeba, choćby w postaci długich spacerów i zabawa, bo żywiołowy temperament i radosny charakter spanieli tego po prosty wymagają. Spaniel musi mieć dużo ruchu, więc człowiek rozważający posiadanie psa tej rasy musi się liczyć z koniecznością zapewnienia mu aktywnych rozrywek na świeżym powietrzu.

Smutny jak spaniel?

Charakterystyczny, chwytający za serce wyraz oczu spaniela bywa często używaną metaforą dla smutku również w oczach ludzkich. Spaniele potrafią swoimi ogromnymi brązowymi oczyma patrzeć niezwykle wymownie, zwłaszcza kiedy czegoś chcą od właściciela i usiłują go uwieść wzrokiem. Czasami bywają naprawdę smutne, tęskniąc za panem który długo nie wraca z pracy i wtedy ich oczy przybierają przejmujący do głębi wyraz, czytelny nawet dla kogoś, kto nigdy nie miał psa. Wzorzec rasy opisuje oczy spanieli jako duże, błyszczące, lecz nie wypukłe. Mogą przybierać różną barwę, począwszy od orzechowej, poprzez ciepły brąz, a skończywszy na niemal czarnej. Kolor oczu spaniela powinien być harmonijnie dopasowany do jego umaszczenie, jednak nawet spaniele o jasnej sierści nie powinny mieć jasnych oczu. Psia ekspresja jest wzmacniania przez mimikę. Marszcząc brwi, odpowiednio układając uszy, przybierając określoną postawę spaniel jest w stanie powiedzieć niemal wszystko o swoim nastroju i potrzebach. Człowiek, który dobrze go zna z psich oczu wyczyta wszystko. Jednak stereotypowe powiedzenie o smutku bijących z oczu spaniela nie znajduje potwierdzenia w jego usposobieniu. Spaniele to psy radosne, pogodne i pełne życia, z przyjemnością przebywające w obecności człowieka i cieszące się wspólnymi zabawami.

Jak wybrać ładne imię dla spaniela

W rodowodzie każdego rasowego spaniela nowy właściciel znajduje jego oficjalne imię i przydomek, stanowiący coś w rodzaju psiego nazwiska i będący po prostu nazwa hodowli, w której się urodził. Oficjalne imiona rasowych psów bywają dość egzotyczne, czasami wieloczłonowe, niekiedy trudne do wymówienia i zazwyczaj kiepsko nadające się do wołania psa podczas spaceru. Nadawane są według ścisłych reguł określonych w regulaminach hodowlanych związków kynologicznych. Ciekawostką dla osób będących laikami w dziedzinie hodowli zwierząt rasowych jest na przykład to, że jeśli pies ma w rodowodzie imię zaczynające się na przykład na literę D, to wszystkie szczeniaki z jego miotu też będą miały imiona na tę literę. Ułatwia to rozpoznawanie pochodzenia psów, ich przodków i dopuszczalnych podczas rozmnażania partnerów, którzy nie mogą być zbyt blisko spokrewnieni. Pod swoim oficjalnym rodowodowym imieniem spaniel będzie uczestniczył w wystawach i pokazach. Nie ma jednak żadnego obowiązku nazywania go tym imieniem na co dzień. Można wymyślić jakieś zgrabne zdrobnienie albo inne imię. Ważne, żeby pies łatwo je zapamiętał, dlatego powinno być krótkie i proste. Dzięki temu szybko się go nauczy i będzie przybiegał na wezwanie. Ładnych imion jest pod dostatkiem, wszystko więc zależy od upodobań właściciela.

Elegancki psi arystokrata

Przeważająca większość spanieli widywanych na ulicach ma sierść z złotym kolorze, z rudym lub kasztanowym pobłyskiem, dlatego ten rodzaj umaszczenia jest tradycyjnie kojarzony z psami należącymi do tej rasy. Mowa oczywiście o angielskich cocker spanielach, bo w przypadku innych odmian bardziej popularne są inne rodzaje umaszczenia. Jednak i u angielskich spanieli zdarzają się wyjątki i to wcale nie tak rzadko. Szczególnie zachwycające są spaniele w czarnym kolorze. Prezentują się niezwykle elegancko i ekskluzywnie. Głęboka czerń podkreśla jedwabistość sierści charakterystyczną dla psów tej rasy i wydobywa z niej wspaniały blask. Zadbana, regularnie wyczesywana sierść czarnego spaniela to prawdziwy powód do dumy jego opiekuna. Spotyka się on nie tylko z uznaniem ze strony sędziów na wystawach psów rasowych, którzy przyznają jego psu wysokie oceny, ale bywa często zaczepiany nawet na ulicy podczas spaceru przez przypadkowe osoby, które zostały oczarowanie niezwykła uroda pupila. Spaniele to rasa o arystokratycznym rodowodzie. Zamieszkiwały rezydencje szlacheckie już kilkaset lat temu. Służyły jako psy do towarzystwa i były wykorzystywane podczas polowań, jako psy nie obawiające się wody i dobrze aportujące. Patrząc na poczciwą mordkę domowego pupila aż trudno w to niekiedy uwierzyć.

Jeden czy dwa spaniele?

Niektórzy właściciele spanieli są tak zachwyceni szlachetnym wyglądem swoich pupili i ich pełnym radości usposobieniem, że po sprowadzeniu do domu jednego psa i przekonaniu się o licznych zaletach tej rasy, szybko podejmują decyzję o kupieniu drugiego szczeniaka. Niekiedy od razu w podczas wizyty w hodowli wybierają z miotu dwa szczenięta, chcąc aby zwierzaki znały się od dzieciństwa i nie miały problemów z wzajemną akceptacją. Niektórzy znawcy psich potrzeb i charakterów uważają, że dwa psy to zdecydowanie lepszy pomysł niż jeden. Owszem, zawsze istnieje ryzyko, że spaniel należący do psów mocno przywiązujących się do swoich opiekunów, będzie zazdrosny o drugiego psa. Będzie go postrzegał jako konkurencję w dostępie do kolan właściciela, pieszczot i zabaw, a nawet odpędzał od miski. Takie sytuacje zdarzają się jednak wyjątkowo rzadko. Najczęściej oba spaniele szybko zaczynają się dogadywać, w czym pomaga im z pewnością żywy i skłonny do zabaw charakter. Któż może być lepszym towarzyszem zabawy niż drugi spaniel, który tak samo uwielbia bieganie i aportowanie? Jeśli właściciel pracuje, ma gwarancję, że podczas jego nieobecności dwa spaniele na pewno nie będą się nudzić i nie będzie im dokuczała samotność. Poza tym stwarza sobie możliwość obserwowania różnorodnych interakcji pomiędzy nimi.

Bardzo modna psia rasa

Niektóre psie rasy mają swoje pięć minut. Stają się tak popularne, że trudno nie zauważyć na ulicy przynajmniej kilku osób na dzień prowadzących na smyczy przedstawiciela najmodniejszej rasy w sezonie. Można by wręcz stwierdzić, że w świecie miłośników psów rasowych istnieją trendy podobne do tych, które występują w modzie ze światowych wybiegów. Zwłaszcza, że na wystawach psów również mamy do czynienia z wybiegami. Czasami modne są psy miniaturki, które można zmieścić nawet w damskiej torebce, a czasami wręcz przeciwnie, psy ras olbrzymich osiągające w kłębie ponad metr albo i więcej. Niekiedy ludziom podobają się psy krótkowłose, a w innych okresach psy o długiej sierści. Trudno stwierdzić, co o tym decyduje, niemniej jednak z psiego punktu widzenia jest to zjawisko bardzo niekorzystne, gdyż wiele nieodpowiedzialnych osób bierze do swojego domu psa bez przemyślenia obowiązków związanych z tą decyzją, tylko dlatego, że im się spodobał na zdjęciu, a potem go wyrzuca. Na szczęście istnieją rasy, które z mody nie wychodzą i podobają się zawsze. Należą do nich wszelkiej maści spaniele. Jako psy o żywym temperamencie i wspaniałym wyglądzie cieszą się dużą popularnością w roli psów do towarzystwa, ale bywają kupowane również z myślą o pomocy w polowaniach. Moda na nie panowała już w czasach Szekspira.

error: Content is protected !!