Długa historia spaniela

Spaniele wywodzą się z Hiszpanii. Psy podobne do współczesnych spanieli znane były już kilkaset lat temu. Hiszpańscy arystokraci hodowali je do polowań. Służyły do wypłaszania i aportowania upolowanej zwierzyny. Do Anglii zawędrowały znacznie później. Były sprzedawane i dawane w prezencie, a angielscy lordowie szybko odkryli ich niesamowite umiejętności przydatne na polowaniach. Popularność tej rasy szybko rosła, a już wkrótce nie było chyba posiadłości, w której nie hodowano by spanieli. Chcąc jakoś zaklasyfikować psy w typie spaniela, wprowadzono podział na spaniele lądowe i pracujące w wodzie. Spaniele pomagające myśliwym na lądzie podzielono na dwie kolejne grupy. Pierwsza to obecne setery, których zadaniem było wystawianie zwierzyny. Druga to springery wypłaszające ptaki z krzewów i nadwodnych zarośli, które dały początek wszystkim współcześnie znanym spanielom. Początkowo rasa, podobnie jak wszystkie inne psie rasy, nie była zbyt stabilna. Oznacza to, że nawet w jednym miocie mogły urodzić się szczeniaki bardzo różne pod względem wyglądu. Większe zaliczano do springerów, mniejsze do cocker spanieli. Rasa stała się znana pod swoją obecną nazwą w dziewiętnastym wieku. Od tamtej pory obserwujemy triumfalny pochód spanieli przez cały świat. Są lubiane i cenione na wszystkich kontynentach.

Jak wybrać ładne imię dla spaniela

W rodowodzie każdego rasowego spaniela nowy właściciel znajduje jego oficjalne imię i przydomek, stanowiący coś w rodzaju psiego nazwiska i będący po prostu nazwa hodowli, w której się urodził. Oficjalne imiona rasowych psów bywają dość egzotyczne, czasami wieloczłonowe, niekiedy trudne do wymówienia i zazwyczaj kiepsko nadające się do wołania psa podczas spaceru. Nadawane są według ścisłych reguł określonych w regulaminach hodowlanych związków kynologicznych. Ciekawostką dla osób będących laikami w dziedzinie hodowli zwierząt rasowych jest na przykład to, że jeśli pies ma w rodowodzie imię zaczynające się na przykład na literę D, to wszystkie szczeniaki z jego miotu też będą miały imiona na tę literę. Ułatwia to rozpoznawanie pochodzenia psów, ich przodków i dopuszczalnych podczas rozmnażania partnerów, którzy nie mogą być zbyt blisko spokrewnieni. Pod swoim oficjalnym rodowodowym imieniem spaniel będzie uczestniczył w wystawach i pokazach. Nie ma jednak żadnego obowiązku nazywania go tym imieniem na co dzień. Można wymyślić jakieś zgrabne zdrobnienie albo inne imię. Ważne, żeby pies łatwo je zapamiętał, dlatego powinno być krótkie i proste. Dzięki temu szybko się go nauczy i będzie przybiegał na wezwanie. Ładnych imion jest pod dostatkiem, wszystko więc zależy od upodobań właściciela.

Bardzo modna psia rasa

Niektóre psie rasy mają swoje pięć minut. Stają się tak popularne, że trudno nie zauważyć na ulicy przynajmniej kilku osób na dzień prowadzących na smyczy przedstawiciela najmodniejszej rasy w sezonie. Można by wręcz stwierdzić, że w świecie miłośników psów rasowych istnieją trendy podobne do tych, które występują w modzie ze światowych wybiegów. Zwłaszcza, że na wystawach psów również mamy do czynienia z wybiegami. Czasami modne są psy miniaturki, które można zmieścić nawet w damskiej torebce, a czasami wręcz przeciwnie, psy ras olbrzymich osiągające w kłębie ponad metr albo i więcej. Niekiedy ludziom podobają się psy krótkowłose, a w innych okresach psy o długiej sierści. Trudno stwierdzić, co o tym decyduje, niemniej jednak z psiego punktu widzenia jest to zjawisko bardzo niekorzystne, gdyż wiele nieodpowiedzialnych osób bierze do swojego domu psa bez przemyślenia obowiązków związanych z tą decyzją, tylko dlatego, że im się spodobał na zdjęciu, a potem go wyrzuca. Na szczęście istnieją rasy, które z mody nie wychodzą i podobają się zawsze. Należą do nich wszelkiej maści spaniele. Jako psy o żywym temperamencie i wspaniałym wyglądzie cieszą się dużą popularnością w roli psów do towarzystwa, ale bywają kupowane również z myślą o pomocy w polowaniach. Moda na nie panowała już w czasach Szekspira.

Porządek w psich imionach

Prowadząc hodowle rasowych spanieli trzeba przestrzegać podstawowych zasad określonych przez przepisy organizacji kynologicznych. Intrygującą dla laików kwestię stanowią psie imiona. O ile w przypadku psów nierasowych czyli zwykłych kundelków imię jest prywatną sprawą właściciela, to w przypadku rasowych spanieli w psich imionach musi panować porządek. Wszystkie szczeniaki, które urodzą się w danej hodowli, mają ten sam przydomek hodowlany. Jest to psie nazwisko, stanowiące informację, z jakiej hodowli spaniele pochodzą. Poza hodowlanym nazwiskiem spaniel musi mieć również imię. Każdy kolejny miot w hodowli oznaczany kolejnymi literami alfabetu. Wtedy zarówno hodowca, jak i przyszły właściciel łatwo unikną pomyłki i od razu będzie można stwierdzić, z którego miotu dany szczeniak pochodzi. Wszystkie spaniele z miotu oznaczonego literą A muszą mieć imiona zaczynające się na literę A, wszystkie z miotu B na literę B i tak dalej aż do końca alfabetu. Oczywiście w domu można swojego psa wołać dowolnie. Oficjalne imię i przydomek rasowego spaniela widnieje w jego metryczne, w rodowodzie oraz książeczce zdrowia. Niekiedy dochodzą do niego również inne oznaczenia, jak na przykład tytuły zdobyte na wystawach oraz skrót nazwy organizacji kynologicznej, w której jest zarejestrowana dana hodowla.

Ucz się radości życia od swojego spaniela!

Sezonowe depresje nie grożą nikomu, kto mieszka pod jednym dachem ze spanielem. Specjaliści zajmujący się dogoterapią już dawno odkryli, że kontakt z czteronożnym pupilem doskonale poprawia nastrój i ma korzystny wpływ na zdrowie. Trudno temu zaprzeczyć, obserwując pełnego życia i energii spaniela podczas codziennych psich aktywności. Człowiek, który zdecyduje się na psa tej rasy będzie miał w swoim pupilu nie tylko lojalnego przyjaciela, ale i całkowicie darmową rozrywkę. Wszystkie spaniele słyną z upodobania do aktywnych zabaw, w które potrafią zaangażować członków całej rodziny. Radośnie witają swoich opiekunów w drzwiach po powrocie z pracy, a merdają nie tylko ogonem. Spaniele merdają całym swoim psim ciałem, sprawiając wrażenie, że radość je po prostu rozpiera i nie pozwala ustać spokojnie w jednym miejscu. Są bardzo wrażliwe na emocje opiekuna. Natychmiast wyczuwają zmiany w nastroju człowieka, z którym łączy je bliska więź i jeśli tylko stwierdzą, że opiekun jest smutny albo przygnębiony, podejmą intensywne starania, żeby poprawić jego samopoczucie. Będą dotąd szczekać, łasić się, wpychać na kolana i tańczyć dookoła swojego człowieka, dopóki ten nie poczuje się lepiej. Spaniel to bardzo skuteczny lek na wszelkie smuteczki. Jest najskuteczniejszym naturalnym lekiem antydepresyjnym.

Spaniel idealny czyli zgodny z wzorcem rasy

Rasowy spaniel, aby odnosić sukcesy na wystawach, musi wykazywać zgodność z tak zwanym wzorcem rasy. Wzorzec rasy jest szczegółowym opisem wyglądu zewnętrznego idealnego przedstawiciela danej rasy oraz cech charakteru wyróżniających psy danej rasy spośród innych. W przypadku niektórych ras wzorzec określa również inne kwestie, takie jak obowiązek specyficznych badań wykrywających schorzenia charakterystyczne dla psów danej rasy czy zadania, jakie pies powinien umieć wykonać. Wzorzec ten jest opracowywany przez skupiające hodowców organizacje kynologiczne i czasami może ulegać drobnym zmianom. Zgodnie z wzorcem rasy spaniele powinny cechować się zwartym i mocnym tułowiem z wyraźnym kłębem. Krótka linia grzbietu musi lekko opadać ku tyłowi. Mają muskularny, zaokrąglony zad oraz dobrze rozwiniętą klatkę piersiową ze skośnie ustawionymi długimi łopatkami. Jeśli chodzi o sierść to na głowie powinna być krótka, natomiast na łapach obfita. Idealna szata przylega do skóry, a w dotyku jest gładka i jedwabista. Charakterystyczne dla spanieli uszy wzorzec rasy opisuje jako nisko osadzone, długie i zwisające co najmniej do końca nosa i pokryte długą lekko skręconą sierścią. Im bardziej dany spaniel wykazuje zgodność z cechami opisanymi we wzorcu, tym większe ma szanse na wysokie oceny na wystawach.

Pies dla ludzi cieszących się życiem

Jest wiele prawdy w tym, że właściciele psów są podobni do swoich pupili. Ileż to razy na ulicy można zauważyć pana i jego psa wyglądających niemal identycznie: ten sam błysk w oku, ta sama pociągła twarz, a nawet podobna fryzura. Behawioryście twierdza jednak, że to nie opiekun upodabnia się do swojego psa, lecz podejmując decyzję o wyborze psa konkretnej rasy wybiera taką rasę, której przedstawiciel będzie wykazywał największe podobieństwo. Przy czym najważniejszym kryterium nie jest wcale wygląd zewnętrzny rasy, lecz cechy charakteru. Dla osób lubiących aktywnie spędzać czas, cechujących się pogodnym usposobieniem strzałem w dziesiątkę będzie spaniel. Wszystkie spaniele słyną z upodobania do zabawy i ciekawskiego charakteru. Cieszą się ze spacerów, uwielbiają wyprawy na łono przyrody i wprost kochają aportować. Spaniela nie trzeba nawet tej umiejętności uczyć, bo bez żadnego specjalnego treningu już jako szczeniak zacznie z radością przynosić z powrotem przedmioty rzucone przez ukochanego pana czy panią. Spaniele to wierni towarzysze codziennego życia. Uczestniczą we wszystkich wydarzeniach na terenie domu, a w razie potrzeby potrafią zaalarmować właścicieli o intruzie, który wkroczył na teren posesji oraz dzielnie ich bronić. Świetnie sprawdzają się jako psy rodzinne, a także myśliwskie.

Cavalier King Charles Spaniel – pies ozdobny i do towarzystwa

Ten spaniel jest najmniejszym przedstawicielem grupy spanieli i klasyfikowanym jako osobna rasa. Kiedyś cavaliery były bardzo popularnymi pieskami do towarzystwa bogatych dam, później rasa niemal zanikła, wyparta przez większe cocker spaniele. Dopiero po pierwszej wojnie światowej rozpoczęto przywracanie rasy, z powodzeniem się to udało. Od kilkunastu lat również i u nas cavaliery są jednymi z najchętniej kupowanych spanieli. Dlaczego Polacy zakochali się w cavalierach? Przede wszystkim, są sklasyfikowane jako psy ozdobne i do towarzystwa – osiągają wagę w przedziale od czterech do ośmiu kilogramów, czyli są pieskami małymi, doskonale nadającymi się nawet do małych mieszkań. Są bardzo przyjaznymi i oddanymi członkami rodziny, doskonale spisują się w kontaktach z dziećmi, które je uwielbiają za ich wieczny wygląd szczeniaka. Ale są to także pieski, które lubią długie spacery, podczas których wychodzi na jaw ich instynkt łowiecki spaniela – mogą godzinami spacerować z nosem przy ziemi szukając zdobyczy. Są bardzo sprytne – wiele zrobią, aby zdobyć ulubiony smakołyk. Nie potrafią bronić się przed atakiem obcych psów, są bardzo ufne a każdy atak na nie stanowi zagrożenie. Człowiek musi je chronić. A gdy są zmęczone po całym dniu, chętnie zamieniają się w psy do towarzystwa, gdy smacznie zasypiają na rękach swojego pana lub pani.

Cocker spaniel – wspaniały pies myśliwski

Z pewnością nie raz słyszeliśmy o tym, że cocker spaniele były (i w dalszym ciągu są) wykorzystywane do polowań. Obecnie wiele osób ma spaniele w domu, ponieważ psy te są doskonałymi kompanami i przyjaciółmi. Jednakże prócz tego cechują się świetnymi zdolnościami tropicielskimi, mają doskonały słuch, wzrok i węch, potrafią wypłoszyć zwierzynę, a nawet zapolować na mniejsze zwierzęta, takie jak kaczki, bażanty czy króliki i zające. Świetnie tropią i potrafią być bardzo posłuszne. Jeśli tylko zadbamy o wczesne wytresowanie naszego spaniela, a także będziemy mu zapewniać doskonałą opiekę, na pewno nie będziemy mieć problemu z egzekwowaniem posłuszeństwa. Pamiętajmy bowiem o tym, że spaniele potrafią być bardzo uparte i słuchają tylko kogoś, z kim mają naprawdę bardzo bliską więź. Jeśli spaniel jest do nas przywiązany, wówczas możemy liczyć na jego bezwarunkowe posłuszeństwo i oddanie. Niezależnie od tego czy używamy psa podczas polowań czy też nie, uważajmy na to, by go do siebie nie zrazić. Jeśli tak się stanie – uwaga na ręce. Spaniele bowiem nie są wcale takimi bezbronnymi zwierzętami, co na pewno da się także zauważyć podczas polować. Psy te są bardzo inteligentne i potrafią nie tylko wytropić czy złowić zwierzynę, ale również wyczuć prawdziwe intencje człowieka. Dbajmy więc o naszego pupila, a na pewno nam się odwdzięczy i będzie nas darzył całkowitym oddaniem, bezgraniczną miłością i wielkim posłuszeństwem.

Amerykański cocker spaniel – pies o niesamowitej sierści

Większość spanieli cechuje się piękną i błyszczącą sierścią, jednakże zdecydowanie trzeba stwierdzić, iż amerykański cocker spaniel zdecydowanie przewyższa je wszystkie. Pies ten jest naprawdę niezwykły, a jego sierść jest o wiele dłuższa i dużo bardziej efektowna. Amerykańskie spaniele mają długą i obfitą sierść, która jest puszysta i błyszcząca. Jego umaszczenie jest zróżnicowane, możemy wyróżnić jasne, złote, białe, czarne, podpalana czy nawet dwukolorowe. Ich długa do ziemi sierść wymaga dużej pielęgnacji i szczotkowania nawet kilka razy dziennie. Niezbędne jest także trymowanie i wycinanie sterczących kłaczków. Ta sama kwestia tyczy się jego długich i zwisających uszy, które są bardzo podatne na różnorodne infekcje. Wysokość amerykańskich spanieli wynosi około 38 cm, a ich waga waha się w granicach 7 – 13 kg. Rasa ta jest bardzo pozytywnie usposobiona, kocha ludzi i dzieci, doskonale nadaje się na domowego psa. Jest wesoły, radosny i na pewno wniesie tą radość do każdego domu. Uwielbiają zabawę i długie spacery. Psy te są również bardzo odporne i cierpliwe, dlatego można je zostawiać same w domu nawet na kilkanaście godzin. Obecnie spaniele amerykańskie są raczej domowymi psami, choć tak jak inne spaniele również one doskonale radzą sobie podczas polowań. W dawniejszych czasach bardzo często zabierano je na łowy, ponieważ psy te doskonale nadają się do płoszenia i tropienia różnej zwierzyny.

Liczy się wygląd czy charakter?

Miłośnicy psów są zgodni: nie ma brzydkich psów. Wszystkie są piękne, wspaniałe i zachwycające, trzeba tylko umieć spojrzeć na nie odpowiednim okiem. Wybór psa to kwestia osobistych preferencji, a przecież wiadomo, że gusty jako takie, dyskusjom nie podlegają. Co do psich charakterów panuje już mniejsza zgodność Wiadomo, że różne razy odznaczają się odmiennym usposobieniem, potrzebą przebywania w towarzystwie człowieka, skłonnością do zabaw, poziomem agresji i chęci obrony własnego stada. Rasy o trudnym charakterze, jako wymagające konsekwencji i niejednokrotnie twardej ręki, polecane są jedynie doświadczonym hodowcom, którzy będą w stanie poskromić żywiołowy psi temperament i kaprysy. Niektórzy poszukując dla siebie psa idealnego bardziej kierują się cechami wyglądu. Komuś podobają się psy z długą sierścią, inni zdecydowanie preferują krótkowłose. Inne osoby z kolei biorą pod uwagę przede wszystkim cechy charakteru. Jeśli ktoś chce mieć psa o radosnym usposobieniu, który będzie wspaniałym towarzyszem zabaw, a przy okazji szybko nauczy się komend i sztuczek to powinien wybrać spaniela. Te psy są nie tylko sympatyczne i łatwo przywiązują się do opiekuna. Odznaczają się również wielką urodą, głównie z powodu wspaniałej, miękkiej, błyszczącej sierści oraz bardzo wyrazistej ekspresji.

Dlaczego cocker spaniel anielski nazywa się właśnie tak?

Pochodzenie nazw psich ras bywa niekiedy zaskakująca, a wielu przypadkach nie udaje się go do końca poznać. Jednak w przypadku angielskich cocker spanieli sprawa jest dość prosta pod względem etymologicznym. Nazwa tej rasy psów pochodzi z kilku języków i wskazuje na ciekawą historię rasy, związanej z kilkoma krajami, przez które wędrowała, zanim zyskała swoją obecną sławę. Ogólna nazwa grupy psów zwanych spanielami wywodzi się z języka starofrancuskiego. Słowo espaingneul oznaczało w nim psa myśliwskiego pochodzącego z Hiszpanii. Psy podobne do spanieli były tam hodowane w celach użytkowych, myśliwi zabierali je na polowania, by wypłaszały ukrytą w zaroślach zwierzynę, aby ułatwić sobie jej zestrzelenie. Z Hiszpanii spaniele trafiły do Anglii i szybko zaczęły się cieszyć sympatią na angielskich dworach. Również tutaj doceniono ich umiejętności, ale trzymano je również jako psy do towarzystwa, z uwagi na pogodny charakter i dużą inteligencję. Mniejszą odmianę wykorzystywano do wypłaszania słonek i innych ptaków, na które polowali angielscy arystokraci. Po angielsku słonka to woocock. Od tego słowa wzięto drugą część nazwy tych psów. Angielski cocker plus starofrancuski espaingneul dały w efekcie cocker spaniela. Oczywiście angielskiego, bo cocker spaniel amerykański został wyhodowany w Ameryce.

Liczne towarzystwo w grupie płochaczy

Spaniele jako ukształtowana rasa zaczęto identyfikować dopiero w dziewiętnastym wieku, chociaż już kilka stuleci wcześniej psy w typie spanieli były doskonale znane w kręgach arystokratycznych jako doskonałe psy myśliwskie zaliczane do grupy płochaczy. Nazwa tej grupy pochodzi od umiejętności wypłaszania z krzaków i zarośli zwierzyny i ptaków i wystawianie jej myśliwemu. Do płochaczy zalicza się kilkanaście ras psów myśliwskich, głównie rozmaitych spanieli, ale także golden retrievery oraz płochacz niemiecki i płochacz holenderski. Osoby chociaż trochę interesujące się psimi rasami wiedzą, że płochaczami są field spaniel, sussex spaniel i clumber spaniel, a także springery: springer spaniel walijski oraz springer spaniel anielski. Można je zobaczyć na psich wystawach. Wszystkie charakteryzują się wspaniałą, błyszczącą sierścią i wyrazistą ekspresją oczu. Najpopularniejsze spaniele to nieodmiennie psy należące do jednej z dwóch ras: cocker spaniel angielski i cocker spaniel amerykański, nieco różniący się od swojego europejskiego kuzyna szczegółami budowy i wielkością. Obie rasy mają przepiękną sierść, z wzorce rasy dopuszczają rozmaite ubarwienia: począwszy od głębokiej czerni i czekolady, poprzez charakterystyczną sierść podpalaną, aż po klasyczną złotą w rudawym lub brązowym odcieniu.

Spaniel jako doskonały płochacz

Będą opiekunami kanapowych pupili często zapominamy, że w wielu przypadkach zanim stały się psami hodowanymi dla przyjemności, były psami typowo użytkowymi. Przyglądając się delikatnej, gładkiej w dotyku jak prawdziwy jedwab i błyszczącej w słońcu sierści spaniela, trudno uwierzyć, że początki tej rasy ściśle wiążą się z polowaniami. Piękny angielski cocker spaniel został wyhodowany, żeby pomagać myśliwym w wypłaszaniu z zarośli ptaków po to, aby było je łatwo ustrzelić. Przyniesienie ustrzelonej zdobyczy również należało do obowiązków spaniela, a upodobanie do aportowania zostało do dziś charakterystyczną cechą psów tej rasy. Nawet dzisiaj niektóre odmiany spanieli są trzymane w celach użytkowych. Zalicza się je do grupy płochaczy, właśnie ze względu na umiejętność wytropienia głęboko schowanych w szuwarach ptaków i zmuszenia ich do lotu. Spaniele są w tym wyjątkowo dobre. Nawet dzisiejszy słodki pupil z przyjemnością weźmie udział w polowaniu, jeśli tylko stworzyć mu taką możliwość. A stworzyć trzeba, choćby w postaci długich spacerów i zabawa, bo żywiołowy temperament i radosny charakter spanieli tego po prosty wymagają. Spaniel musi mieć dużo ruchu, więc człowiek rozważający posiadanie psa tej rasy musi się liczyć z koniecznością zapewnienia mu aktywnych rozrywek na świeżym powietrzu.

Smutny jak spaniel?

Charakterystyczny, chwytający za serce wyraz oczu spaniela bywa często używaną metaforą dla smutku również w oczach ludzkich. Spaniele potrafią swoimi ogromnymi brązowymi oczyma patrzeć niezwykle wymownie, zwłaszcza kiedy czegoś chcą od właściciela i usiłują go uwieść wzrokiem. Czasami bywają naprawdę smutne, tęskniąc za panem który długo nie wraca z pracy i wtedy ich oczy przybierają przejmujący do głębi wyraz, czytelny nawet dla kogoś, kto nigdy nie miał psa. Wzorzec rasy opisuje oczy spanieli jako duże, błyszczące, lecz nie wypukłe. Mogą przybierać różną barwę, począwszy od orzechowej, poprzez ciepły brąz, a skończywszy na niemal czarnej. Kolor oczu spaniela powinien być harmonijnie dopasowany do jego umaszczenie, jednak nawet spaniele o jasnej sierści nie powinny mieć jasnych oczu. Psia ekspresja jest wzmacniania przez mimikę. Marszcząc brwi, odpowiednio układając uszy, przybierając określoną postawę spaniel jest w stanie powiedzieć niemal wszystko o swoim nastroju i potrzebach. Człowiek, który dobrze go zna z psich oczu wyczyta wszystko. Jednak stereotypowe powiedzenie o smutku bijących z oczu spaniela nie znajduje potwierdzenia w jego usposobieniu. Spaniele to psy radosne, pogodne i pełne życia, z przyjemnością przebywające w obecności człowieka i cieszące się wspólnymi zabawami.

Elegancki psi arystokrata

Przeważająca większość spanieli widywanych na ulicach ma sierść z złotym kolorze, z rudym lub kasztanowym pobłyskiem, dlatego ten rodzaj umaszczenia jest tradycyjnie kojarzony z psami należącymi do tej rasy. Mowa oczywiście o angielskich cocker spanielach, bo w przypadku innych odmian bardziej popularne są inne rodzaje umaszczenia. Jednak i u angielskich spanieli zdarzają się wyjątki i to wcale nie tak rzadko. Szczególnie zachwycające są spaniele w czarnym kolorze. Prezentują się niezwykle elegancko i ekskluzywnie. Głęboka czerń podkreśla jedwabistość sierści charakterystyczną dla psów tej rasy i wydobywa z niej wspaniały blask. Zadbana, regularnie wyczesywana sierść czarnego spaniela to prawdziwy powód do dumy jego opiekuna. Spotyka się on nie tylko z uznaniem ze strony sędziów na wystawach psów rasowych, którzy przyznają jego psu wysokie oceny, ale bywa często zaczepiany nawet na ulicy podczas spaceru przez przypadkowe osoby, które zostały oczarowanie niezwykła uroda pupila. Spaniele to rasa o arystokratycznym rodowodzie. Zamieszkiwały rezydencje szlacheckie już kilkaset lat temu. Służyły jako psy do towarzystwa i były wykorzystywane podczas polowań, jako psy nie obawiające się wody i dobrze aportujące. Patrząc na poczciwą mordkę domowego pupila aż trudno w to niekiedy uwierzyć.

Jeden czy dwa spaniele?

Niektórzy właściciele spanieli są tak zachwyceni szlachetnym wyglądem swoich pupili i ich pełnym radości usposobieniem, że po sprowadzeniu do domu jednego psa i przekonaniu się o licznych zaletach tej rasy, szybko podejmują decyzję o kupieniu drugiego szczeniaka. Niekiedy od razu w podczas wizyty w hodowli wybierają z miotu dwa szczenięta, chcąc aby zwierzaki znały się od dzieciństwa i nie miały problemów z wzajemną akceptacją. Niektórzy znawcy psich potrzeb i charakterów uważają, że dwa psy to zdecydowanie lepszy pomysł niż jeden. Owszem, zawsze istnieje ryzyko, że spaniel należący do psów mocno przywiązujących się do swoich opiekunów, będzie zazdrosny o drugiego psa. Będzie go postrzegał jako konkurencję w dostępie do kolan właściciela, pieszczot i zabaw, a nawet odpędzał od miski. Takie sytuacje zdarzają się jednak wyjątkowo rzadko. Najczęściej oba spaniele szybko zaczynają się dogadywać, w czym pomaga im z pewnością żywy i skłonny do zabaw charakter. Któż może być lepszym towarzyszem zabawy niż drugi spaniel, który tak samo uwielbia bieganie i aportowanie? Jeśli właściciel pracuje, ma gwarancję, że podczas jego nieobecności dwa spaniele na pewno nie będą się nudzić i nie będzie im dokuczała samotność. Poza tym stwarza sobie możliwość obserwowania różnorodnych interakcji pomiędzy nimi.